Koos NeuvelHet is een oude alchemistische droom: een middel om jong te blijven, lang te leven of zelfs onsterfelijk te worden. Dit verlangen naar een levenselixer is altijd afgedaan als een illusie, maar inmiddels zijn wetenschappers erin geslaagd om de levensduur van wormen te verzesvoudigen. Dankzij ingrepen in de genen is het mogelijk de veroudering te vertragen. Zal dit bij de mens ook kunnen? Zal er ooit een levenselixer komen waardoor wij ons ver boven de honderd nog aan een partijtje tennis kunnen wagen? Welke mogelijkheden zijn er om onze jeugd te vereeuwigen, de veroudering te vertragen of zelfs geheel af te gelasten?
Wetenschapsjournalist Koos Neuvel gaat op zoek naar het antwoord op deze vragen, en onderneemt daartoe een speurtocht naar de geheimen van het leven. Daarbij komt hij tot de ontdekking dat er nu al een levenselixer bestaat, namelijk het op iedere leeftijd nieuwe uitdagingen zoeken en de nieuwsgierigheid te blijven prikkelen. In plaats van te berusten in de naderende ondergang, dienen ons erop te beraden hoe het leven, desnoods met behulp van rollator en gehoorapparaat in eigen hand te houden. In de toekomst zullen dankzij de wetenschappelijke technologie de mogelijkheden tot langer leven steeds groter worden. Koos Neuvel werpt de vraag op of we dit alles moeten willen. Zijn verrassende antwoord: ja, het is zinvol om te streven naar langer jong blijven en naar langer leven. Meer is beter.
Inleiding Wees voorzichtig met je wensen
1 Het geheim van de graaf
2 Oudere jongeren
3 Het speelse dier
4 Het geheim van de eeuweling
5 Tijdelijk sterfelijk
6 Na gebruik langzaam weggooien
7 Een goede constructie is een lust voor het leven
8 Het wonderbaarlijke gen
9 En ze leefden nog lang en gelukkig
10 Nooit genoeg geplast
11 Dodelijke stereotypen
12 Ellendige eindigheid
Epiloog In het voetspoor van de graaf
De auteur studeerde sociologie, is programmamaker van VU-podium en wetenschapsjournalist. In die laatste hoedanigheid laat hij ons kennismaken met een bont spectrum aan onderzoeken die inzicht kunnen geven in de factoren die van invloed zijn (positief dan wel negatief) op veroudering. In een twaalftal hoofdstukken stelt hij steeds kritische vragen, waardoor het inzicht wordt vergroot. Ieder hoofdstuk eindigt met een conclusie. De vraag of we het eeuwige leven moeten willen, wordt aan de hand boeken als 'Alle mensen zijn sterfelijk' (Simone de Beauvoir) en dergelijke beantwoord. De auteur heeft een optimistische visie en is ervan overtuigd dat we langzamerhand steeds langer en gezonder blijven leven. Het boek is prettig leesbaar met regelmatig een humoristische noot. Eerder publiceerde hij onder andere 'Waarom jongens geen meisjes zijn' (2006) en 'Wee de genen' (2000).
(NBD|Biblion recensie, Drs. Alice Rusch)